Uranium - U

Gezondheidseffecten van Uranium

Wanneer mensen worden blootgesteld aan uranium radionuclides, welke over een langere tijd gedurende het radioactief verval van uranium gevormd worden, kunnen ze kanker ontwikkelen. De kans op het ontwikkelen van kanker is veel groter wanneer mensen blootgesteld worden aan verrijkt uranium, omdat het een radioactievere vorm uranium is. Deze vorm uranium geeft een schadelijke straling af, die bij mensen binnen een aantal jaren kanker kan doen ontstaan. Verrijkt uranium kan als gevolg van ongelukken bij een kerncentrale in het milieu terecht komen.
Op dit moment is het onbekend of uranium bij mensen problemen met de voortplanting kan veroorzaken.

Milieu-effecten van Uranium

Uranium komt van nature in zeer kleine hoeveelheden in het milieu voor en kan gevonden worden in rotsen, de bodem, de lucht en het water. Mensen voegen aan het milieu uraniummetalen en stoffen toe, omdat het tijdens mijnbouwactiviteiten en verpulveringprocessen vrijkomt.
Uranium is een radioactief materiaal dat zeer reactief is. Daarom kan het in het milieu niet in zijn elementaire vorm gevonden worden. Uraniummengsels die bestaan hebben tijdens reacties van uranium met andere elementen en stoffen, lossen op in het water. De wateroplosbaarheid van een uraniummengsel bepaalt zijn mobiliteit in het milieu, zowel als zijn toxiciteit.
In de lucht zijn de uraniumconcentraties zeer laag. Zelfs bij hogere concentraties dan normaal, is er per kubieke meter zo weinig uranium in de lucht dat er minder dan een atoom overgedragen wordt. Uranium komt in de lucht voor in de vorm van stof, dat naar beneden naar het oppervlaktewater, op planten of via bezinking of regen op de grond terecht komt. Het bezinkt dan naar het sediment in het water of naar de lagere bodemdelen, waar het zich mengt met het uranium dat al aanwezig is.
In het water is het meeste uranium afkomstig van rotsen en de bodem waar het water door- of overheen is gestroomd. Een deel van het uranium is gesuspendeerd, zodat het water een modderig uiterlijk krijgt. Slechts een klein deel van het uranium in het water bezinkt via de lucht. De hoeveelheid uranium in drinkwater is over het algemeen laag. Water dat lage concentraties uranium bevat is doorgaans veilig genoeg om te drinken. Vanwege zijn aard is het niet waarschijnlijk dat uranium in vissen of groenten accumuleert, en uranium dat geabsorbeerd wordt wordt snel via de urine en ontlasting uitgescheiden.
Uranium komt in verschillende, lage concentraties in de bodem voor. Mensen voegen uranium aan de bodem toe door middel van industriële activiteiten. De stoffen in de bodem combineren met andere stoffen, die jarenlang in de bodem aanwezig kunnen zijn, zonder dat ze naar het grondwater verplaatsen. Uraniumconcentraties zijn doorgaans hoger in fosfaatrijke bodems, maar dit hoeft geen probleem te zijn, omdat deze concentraties doorgaans de aanvaarde concentraties voor schone grond niet overschrijden.
Planten absorberen uranium via hun wortels en slaan het daar ook op. Wortelgroenten zoals radijs kunnen daarom hogere concentraties uranium dan normaal bevatten. Wanneer de groenten gewassen worden, wordt het uranium verwijderd.