Waterverontreinigingen

Wat zijn de eigenschappen en gevaren van waterverontreinigingen?

Heel veel verschillende chemische stoffen worden gezien als verontreinigingen, variërend van simpele anorganische ionen tot complexe organische moleculen.
De water verontreinigingen worden opgesplitst in verschillende klassen. Iedere klasse verontreiniging heeft zijn eigen manier om in het milieu terecht te komen en heeft specifieke gevaren. Elke klasse bevat belangrijke verontreinigingen, die bij veel mensen bekend zijn, vanwege hun gezondheidseffecten.

Organische verontreinigingen

Organische stoffen zijn stoffen die bestaan uit lange ketens, die doorgaans zijn opgebouwd uit koolstof. Veel organische stoffen vormen de basisbouwstenen van levende organismen. Moleculen die zijn opgebouwd uit koolstof en of koolstof en waterstof zijn apolair en zijn slecht of niet in water oplosbaar. Ze hebben ook weinig tot geen elektrische lading.
Het gedrag van organische stoffen is afhankelijk van hun moleculaire structuur, hun grootte en hun vorm en de aanwezigheid van functionele groepen die belangrijk zijn voor de bepaling van de toxiciteit.
Het is van belang om de structuur van organische stoffen te weten, om hun gedrag in het milieu en in organismen te kunnen voorspellen. Organische stoffen die gevaarlijk zijn voor het milieu zijn alle van menselijke origine en bestaan hooguit honderd jaar. Er zijn veel verschillende soorten organische verontreinigingen, voorbeelden zijn:
- Koolwaterstoffen. Dit zijn koolwaterstofverbindingen. Ze kunnen verdeeld worden in twee klassen, de eerste zijn de alkanen met een enkele verbinding, de dubbelverbonden alkenen en de driedubbelverbonden alkynen (gassen en vloeistoffen) en de andere groep zijn de aromatische koolwaterstoffen, die ringstructuren bevatten (vloeistoffen of vaste stoffen). Aromatische koolwaterstoffen zoals PAK's zijn veel meer reactief dan een van de andere koolwaterstoffen uit de eerste klasse.
- PCB's zijn stabiele en niet-reactieve vloeistoffen die gebruikt worden als hydraulische vloeistoffen, koel- of isolatievloeistoffen in transformers. Daarnaast worden ze ook gebruikt in verf. Er zijn veel verschillende soorten PCB's. PCB's zijn niet in water oplosbaar. PCB's zijn in veel landen verboden.
- Insecticiden zoals DDT zijn zeer gevaarlijk; ze hopen zich op in het vetweefsel van dieren en worden in de voedselketen doorgegeven. Ze zijn al decennia verboden.
- Wasmiddelen. Deze kunnen zowel polair als apolair zijn.

Anorganische meststoffen

Sommige anorganische verontreinigingen zijn niet zo giftig, maar vormen toch een gevaar voor het milieu omdat ze zo intensief gebruikt worden. Hieronder vallen ook meststoffen zoals nitraten en fosfaten. Nitraten en fosfaten zorgen voor een sterke groei van algen in het oppervlaktewater, waardoor uiteindelijk het zuurstofniveau van het water sterk daalt. De micro-organismen die algen afbreken, gebruiken namelijk veel zuurstof.

Metalen

Metalen zijn goede geleiders van elektriciteit en gaan chemische reacties vaak binnen als positieve ionen, ook wel bekend als kationen. Metalen zijn natuurlijke stoffen die bestaan door het verweren van ertslichamen, waar zij zijn afgezet bij vulkanische uitbraken. Ze kunnen verplaatst worden naar plaatsen waar ze grote schade aan het milieu toe kunnen brengen. Voorbeelden van metalen zijn: lood, zink, mangaan, calcium en kalium. Ze kunnen in oppervlaktewateren in hun stabiele ionische vorm gevonden worden. Onnatuurlijke metalen kunnen zeer gevaarlijk zijn, omdat ze vaak ontstaan bij door mensen gemaakte nucleaire reacties en daarom sterk radioactief kunnen zijn.
Metalen kunnen met andere ionen tot gevaarlijke producten reageren. Ze zijn vaak betrokken bij elektronische overdrachtsreacties waarbij ook zuurstof gebruikt wordt. Dit kan leiden tot de vorming van giftige zuurstofradicalen.
Metalen kunnen metalloïden (radicale metalen) vormen en binden zich dan aan organische stoffen om lipofiele stoffen te vormen. Deze zijn zeer giftig en worden opgeslagen in de vetvoorraad van dieren en mensen.
Zware metalen zijn de gevaarlijkste metalen. Zij hebben een dichtheid groter dan 5 en worden daarom 'zwaar' genoemd.
Metalen kunnen niet afgebroken worden in minder gevaarlijke onderdelen, omdat ze niet biologisch afbreekbaar zijn. Het enige wat organismen kunnen doen om te voorkomen dat zware metalen schade aan kunnen richten, is deze op te slaan in lichaamsweefsels. Organismen hebben metalen nodig, ze zijn essentieel voor de gezondheid en zijn vaak essentiële onderdelen van enzymen.

Radioactieve isotopen

De halfwaarde tijd van radioactieve isotopen en de manier waarop ze vervallen, bepalen hoe gevaarlijk ze voor mensen zijn. Alle radioactieve isotopen worden door mensen in de industrie gecreëerd.

Er worden nog steeds discussies gevoerd over de vraag of de voordelen van nucleaire energie groter zijn dan de nadelen van radioactieve straling.

Wanneer een atoom van een radioactieve stof vervalt, kunnen er vier soorten deeltjes gevormd worden: alfa, bèta of gamma straling en neutronen.
Alfadeeltjes kunnen slechts een korte afstand afleggen door de lucht en menselijke weefsels, maar ze kunnen vanwege hun grote massa heel gevaarlijk zijn wanneer ze met cellen botsen.

- Alfadeeltjes zijn positief geladen.
-Bètadeeltjes kunnen beter door de lucht en menselijk weefsel dringen, maar richten minder schade aan dan alfadeeltjes. Bètadeeltjes zijn negatief geladen.
-Gammastralen zijn sterk doordringend. De schade die ze aan kunnen richten staat gelijk aan die van bètastralen.
Neutronen worden vrijgemaakt via radiatie en reageren door middel van botsingen met andere elementen. Zij vormen de basis van nucleaire splitsing in een kernreactor.
De radioactiviteit van een stof wordt gemeten in bequerel, maar dit is geen maat voor de hoeveelheid weefselschade die ontstaat door straling. Daarom wordt de hoeveelheid straling die ervoor zorgt dat 1 kilo weefsel 1 joule energie opneemt tegenwoordig uitgedrukt in grays. Verschillende soorten straling kunnen op verschillende manieren schade toebrengen, omdat de straling op verschillende manieren in het weefsel wordt opgenomen. Dit wordt uitgedrukt in sieverts. Een bepaalde hoeveelheid alfastraling kan twintig keer zo veel schade aanrichten als een zelfde hoeveelheid bètastraling. Radioactieve materie moet voor langere tijd opgeslagen worden, om het gevaar weg te kunnen nemen. Hoe lang het opgeslagen moet worden is afhankelijk van de halfwaarde tijd van de isotopen. De halfwaarde tijd is de tijd die nodig is om de helft van het aantal atomen van een radioactieve isotoop te laten vervallen.

Wat zijn de specifieke manieren waarop waterverontreinigingen in het milieu terecht komen?

Het lozen van afvalwater vormt een grote bron van verontreiniging. Huishoudelijk en industrieel afval worden via rioolsystemen geloosd op het oppervlaktewater. In sommige gevallen wordt industrieel afval direct geloosd op het oppervlaktewater. De kwaliteit van het afvalwater is afhankelijk van de verontreinigingen die zich in het afvalwater bevinden en ook van de mate waarin het afvalwater al behandeld is voordat het in contact komt met het oppervlaktewater.
Huishoudelijk afvalwater bestaat voornamelijk uit papier, zeep, urine, ontlasting en (af)wasmiddelen. Industrieel afvalwater is zeer gevarieerd van samenstelling, deze is afhankelijk van het soort proces waar het water voor gebruikt is.
Zware metalen worden geassocieerd met mijnen en het smelten van metalen, chloorfenolen en fungiciden met papiermolens, insecticiden met mottenbestrijdingsfabrieken, een aantal organische chemicaliën met de chemische industrie en radioactieve stoffen met kerncentrales.
Op het land wordt het afgeven van industrieel afval streng gecontroleerd, maar uit de kust leiden de onttrekking van olie en mangaan tot een directe lozing van verontreinigingen in de zee. Radioactief afval wordt in grote betonnen tonnen in de zee gedumpt om daar verder te vervallen, helaas vertonen deze tonnen na een tijdje vaak defecten. Vaak wordt industrieel afval(water) illegaal naar zee getransporteerd om daar vervolgens gedumpt te worden, veel fabrieken vinden het namelijk te duur om dit water te zuiveren.
Olie wordt in de zee geloosd door olietankers, terwijl pesticiden aan het water worden toegevoegd om aquatische plagen tegen te gaan. De verf die op schepen wordt aangebracht breekt gedurende lange reizen af en eindigt uiteindelijk in de zee.
Tijdens de groeiperiode van gewassen worden nitraten en fosfaten door de planten opgenomen, maar wanneer planten sterven worden deze stoffen vrijgegeven aan de grond en komen ze uiteindelijk ook in het oppervlaktewater terecht.
Behalve de opzettelijke oorzaken van de verontreiniging van oppervlaktewater, kunnen verontreinigingen ook per ongeluk in het watermilieu terecht komen, bijvoorbeeld door atmosferische depositie. Pesticiden kunnen het oppervlaktewater op deze manier makkelijk bereiken, omdat zij in de vorm van druppels of spray worden toegepast. Verontreinigingen die op het land aanwezig zijn, kunnen in het oppervlaktewater terecht komen via zware regenval of in de bodem infiltreren en via het grondwater in het oppervlaktewater terecht komen.
Het effect van verontreinigingen kan het beste waargenomen in kleine inlandse zeeën en meren. Oceanen hebben namelijk een natuurlijk verdunningssysteem voor binnenkomende verontreinigingen, terwijl meren geen bruikbare afvoer hebben. Daarom is de mate van verval en neerslag belangrijk bij de verwijdering van verontreinigingen uit het water.

Hoe worden verontreinigingen door het water getransporteerd?

Verontreinigingen kunnen in het water in verschillende gedaantes voorkomen. Ze kunnen opgelost zijn, of in een suspensie zitten, bij een suspensie bestaan ze uit deeltjes of druppels. Verontreinigingen kunnen ook opgelost zitten in druppels of geabsorbeerd worden door deeltjes. Alle vormen van verontreinigingen kunnen in verschillende gedaantes grote afstanden door het water afleggen.
Deeltjesmaterie kan naar de bodem van rivieren of meren zakken, of naar het oppervlak stijgen, dit is afhankelijk van de dichtheid van de materie. Dit betekent dat wanneer het water weinig stroomt, de materie op dezelfde plaats blijft. In rivieren leggen verontreinigingen vaak grote afstanden af. De afstand die ze afleggen is afhankelijk van de stabiliteit en de fysische staat van de verontreiniging, en de stroomsnelheid van de rivier. Verontreinigingen kunnen het verste reizen wanneer ze in een oplossing in een rivier zitten die snel stroomt. De concentratie van deze stof is dan laag, maar omdat het over zo'n grote afstand getransporteerd is, wordt het op veel meer plaatsen gevonden dan wanneer het niet zo makkelijk getransporteerd kon worden.
In meren en oceanen worden verontreinigingen via stromingen getransporteerd. In oceanen zijn veel stromingen die door de wind aangedreven worden. Hierdoor kan een verontreiniging van het ene continent naar het andere reizen.
Vaak wordt er rekening gehouden met het vermogen van oceanen om verontreinigingen in concentratie te verlagen, het zogenaamde 'zelfreinigend vermogen' van oceanen. Maar dit systeem werkt niet altijd, omdat de beweging van stromingen in de oceaan niet gelijkvormig is. Daarom worden in kustwateren vaak hogere concentraties verontreinigingen gevonden dan op open zee.
Wanneer hardnekkige verontreinigingen ophopen in vissen of zeevogels, kunnen ze niet alleen een toxisch gevaar vormen voor de zeevoedselketen, maar ze kunnen ook via deze organismen grote afstanden afleggen om vervolgens terecht te komen in de voedselketens van niet verontreinigde gebieden.

Welke factoren bepalen de beweging en distributie van verontreinigingen?

Fysische processen bepalen de beweging van chemicaliën in het water; de beweging is afhankelijk van de eigenschappen van de chemicaliën zelf en van de eigenschappen van het water. Deze processen zullen hier weergegeven worden.

Water is een polaire vloeistof. Dit betekent dat zuurstofatomen in een watermolecuul de elektronen van waterstofatomen aantrekken, zodat deze een gedeeltelijke positieve lading ontwikkelen. Het zuurstofatoom krijgt hierbij een gedeeltelijke negatieve lading, waardoor het andere atomen in het water kan aantrekken om waterstofbruggen te vormen. In niet-polaire stoffen, zoals koolwaterstoffen, is er nauwelijks sprake van ladingscheiding en dientengevolge lossen zij niet op in water.
Water heeft de neiging om ophopingen te vormen waarbij elk watermolecuul omringd wordt door vier andere moleculen. Kationen en anionen hebben een affiniteit voor waterdeeltjes die een tegenovergestelde lading hebben, zodat de waterophopingen verstoord worden en de ionen oplossen. Veel organische zouten en polaire organische stoffen zijn in water oplosbaar, maar niet-polaire organische vloeistoffen zijn dat niet. Hieruit kunnen we concluderen dat moleculen die ladingscheiding toepassen, makkelijk kunnen oplossen in water, terwijl moleculen die geen lading hebben, niet zo makkelijk in water op te lossen zijn.
Een gevolg van polariteit is het hydrofobe effect. Wanneer er ophopingen met geladen moleculen worden gevormd, sluit water actief niet-polaire stoffen buiten. Dit leidt tot de vorming van fosfolipide bijlagen, die bijdragen aan het transport van hydrofobe verontreinigingen door membranen.
De mate van hydrofobiciteit wordt bepaald door het water / octanol verdelingscoefficiënt. De concentratie van een stof in octanol wordt gedeeld door de concentratie in water. Hoe hoger de uitkomst van deze berekening, hoe hydrofobischer de desbetreffende stof is.

Of een stof in het water blijft, wordt ook bepaald door de dampspanning van deze stof. De dampspanning van een stof slaat op de aanleg die een vloeistof of een vaste stof heeft om te vervluchtigen. Deze spanning neemt toe wanneer de temperatuur stijgt, hierbij neemt de kinetische (bewegings-) energie van oppervlaktemoleculen toe. Op dat moment hebben meer moleculen in een waterige oplossing de neiging om te verdampen, wat betekent dat ze zich dan niet langer in een oplossing bevinden.

De verdeling van een chemische stof tussen de verschillende milieukundige compartimenten lucht, water en aarde, is een andere belangrijke factor. De vluchtneiging of "vluchtigheid" van een stof bepaalt de beweging van het ene compartiment naar het andere.

Moleculaire stabiliteit is een factor die de tijd bepaalt die een chemische stof in het milieu blijft en de afstanden die een stof af kan leggen. In het milieu breken chemische en biochemische processen, zoals hydrolyse en oxidatie, chemicaliën af. Deze afbraak wordt niet alleen bepaald door de stabiliteit van een chemische stof, maar ook door omgevingsfactoren zoals temperatuur, mate van zonnestraling, pH en het aanzien van een absorberend oppervlak. De pH van water bepaalt bijvoorbeeld de wateroplosbaarheid van metalen. Soms is de biotransformatie van een stof in het milieu tijdens de afbraak niet zo positief, omdat het kan leiden tot een verhoogde giftigheid van de chemische stof.

Hoe reageren organismen op verontreinigingen?

Wanneer een verontreiniging het lichaam van een organisme binnendringt, kan het een aantal veranderingen veroorzaken. Deze veranderingen kunnen of de bescherming van het organisme tegen schadelijke effecten als doel hebben, of dit juist niet doen.
De eerste reactie van een organisme op verontreinigingen is om een beschermingsmechanisme op gang te brengen. In de meeste gevallen handhaven deze mechanismen de ontgifting van verontreinigingen, maar in sommige gevallen produceren ze actieve bestanddelen die meer schade aan de cel kunnen toebrengen dan de originele verontreiniging. Een andere reactie is om de beschikbaarheid van verontreinigingen te verkleinen door deze aan een ander molecuul te binden om ze vervolgens op te slaan of uit te scheiden.
Naast beschermingsmechanismen kan een organisme ook een mechanisme in werk stellen dat de schade die een verontreiniging heeft aangericht herstelt.
De reacties op de giftigheid en de opname van verontreinigingen zijn niet alleen afhankelijk van de verontreiniging die het lichaam binnendringt, maar ook van het desbetreffende organisme.

Welke algemene effecten hebben waterverontreinigingen op organismen?

Waterverontreinigingen kunnen verschillende effecten hebben op organismen, deze zijn altijd afhankelijk van de verontreiniging en het betreffende organisme. Hieronder worden de algemene effecten van een verontreiniging besproken.

Genotoxiciteit

Veel stoffen die het lichaam van een organisme binnendringen, staan erom bekend dat ze schade toebrengen aan het DNA. Deze stoffen worden genotoxinen genoemd, vanwege hun genotoxisch effect.
Doorgaans zorgt een natuurlijk herstelsysteem in een organisme ervoor dat wanneer het DNA door een verontreiniging aangetast wordt, dit terugkeert tot zijn normale staat, maar wanneer dit, om wat voor reden dan ook, misgaat, kunnen cellen met beschadigd DNA zich gaan delen. Er worden dan gemuteerde cellen gemaakt en hierdoor kan het defect zich verspreiden, waardoor de nakomelingen van het betreffende organisme ernstige defecten kunnen hebben, die dikwijls zeer schadelijk zijn voor de gezondheid.
Voorbeelden van genotoxinen zijn PAK's, aflatoxine en vinylchloride.
Voor al deze genotoxinen geldt dat het niet het niet de originele stof is die met DNA reageert, omdat deze behoorlijk stabiel zijn. Hoog reactieve kort levende producten die door enzymen van de oorspronkelijke stof gevormd worden, veroorzaken deze reacties.

Carcinogeniteit

Verscheidene verontreinigingen zijn carcinogeen, wat betekent dat ze kanker kunnen veroorzaken in het lichaam van mensen en dieren. Carcinogene verontreinigingen zijn verontreinigingen die een rol spelen bij een of meer van de stadia van het ontstaan van kanker in een organisme.
Verontreinigingen kunnen inductoren zijn; dit betekent dat ze kankervormende eigenschappen in de cellen van een organisme invoeren. Ze kunnen ook promotors zijn, en bevorderen dan de groei van cellen met kankervormende eigenschappen. Tenslotte kunnen ze ook progressoren zijn, ze stimuleren dan de onbegrensde deling en verspreiding van kankercellen. Wanneer een van deze drie soorten niet aanwezig is, kan kanker niet ontstaan.
Wanneer kankercellen maligne genoemd worden, kunnen ze zich snel door het menselijk lichaam verplaatsen, waarbij ze gebreken aan gezonde cellen en immuunmechanismen kunnen toebrengen. Ze vernietigen normale lichaamscellen en veroorzaken kanker in organen en lichaamsystemen.

Neurotoxiciteit

Het zenuwstelsel van organismen is heel gevoelig voor de toxische effecten van chemicaliën, zowel voor de van nature voorkomende als voor de door mensen gemaakt chemicaliën. Chemicaliën die neurologische effecten hebben, worden neurotoxinen genoemd. Voorbeelden van gevaarlijke neurotoxinen zijn insecticiden.
Neurotoxinen verstoren allen de normale overdracht van impulsen langs zenuwen of over synapsen.
De gevolgen van neurotoxiciteit zijn divers. Er kan sprake zijn van ongecoördineerde spiertrillingen en -samentrekkingen, slecht of niet functioneren van zenuwen en overdrachten, duizeligheid en depressie, of zelfs van het slecht functioneren van hele lichaamsdelen. Neurotoxiciteit kan zo ernstig zijn, dat synapsen geblokkeerd worden. Een synaptische blokkade heeft de dood tot gevolg, wegens verlamming van het middenrif en het uitvallen van het ademhalingssysteem.

Verstoring van de energieomzetting

De energieomzetting vindt in organismen plaats in de mitochondria in de cel. Op het mitochondrium worden ATP-moleculen geproduceerd, die energie door het lichaam van een organisme vervoeren. Wanneer de ATPproductie verstoord wordt, houdt dat energietransport op. Hierdoor wordt het organisme moe en futloos en niet meer in staat om normaal te functioneren.

Verstoring van de reproductie

Verontreinigingen die door middel van het beschadigen van de reproductieorganen de reproductie verstoren, worden endocriene verstoorders genoemd. Er zijn een aantal manieren waarop een verontreiniging als een endocriene verstoorder op kan treden.
Ten eerste als een oestrogeen chemicalie. Dit is een chemische stof die een oestrogeen kan imiteren door zich te binden aan een oestrogenreceptor. Dit resulteert in het in beweging zetten van oestrogene processen, die ervoor zorgen dat de reproductie van een organisme verstoord wordt.
Een oestrogeen chemicalie kan ook de effecten van endogene oestrogenen blokkeren door zich te binden aan een oestrogene receptor. Dit veroorzaakt de vermannelijking van vrouwelijke organismen.
Het is ook mogelijk dat er vrouwelijke reproductie chemicaliën in mannelijke organismen gevonden worden. Er is dan sprake van hermafrodieten. Dubbele geslachtsvorming komt bij mariene organismen veel voor, bijvoorbeeld bij mosselen met tributyl tin.
Er zijn ook chemicaliën die de hormonenreceptoren blokkeren. In zo'n geval kan de normale werking van het hormoon tegengehouden, omdat het hormoon niet kan reageren met de receptor. Wanneer dit gedurende langere tijd plaatsvindt, kan het onvruchtbaarheid veroorzaken.

Gedragseffecten

Alle gedrag is kwetsbaar voor een wijziging als gevolg van verontreinigingen. Voedselniveaus kunnen opgebruikt worden, resulterend in een verlaagde productie. De kwetsbaarheid voor roofdieren kan toenemen, wegens een afname van de waakzaamheid. Op deze manier, resulteren de effecten van verontreinigingen op het gedrag in een verlaagde productie en verhoogde sterftecijfers.
Een veelvoorkomend gevolg van een resultaat is een verlies van eetlust en het minder tot zich nemen van voedsel. Ook het zoeken naar prooien kan aangetast worden, wegens het effect van de verontreiniging op het verwerken van informatie en het leren, de zoekstrategie en de zintuigen.
Deze gedragseffecten kunnen de oorzaak zijn van lagere overlevingskansen van organismen, en dieren in het bijzonder.

Men moet altijd in gedachten houden dat verontreinigingen de eigenschap hebben om op elkaar in te werken. Chemische reacties die ervoor zorgen dat verontreinigingen zich bundelen, kunnen hun chemisch effect verkleinen, maar ze kunnen het oog verhogen, waardoor een verontreiniging nog gevaarlijker wordt voor organismen.

Hoe wordt de toxiciteit van waterverontreinigingen getest met waterdieren?

De toxiciteit van chemicaliën in het water kan getest worden met waterdieren als indicatoren. Toxiciteittesten met waterdieren hebben vooral te maken met de directe opname uit het water. De chemicaliën kunnen in een oplossing zitten, in een suspensie, of beide.
Om de waarden voor dodelijke concentraties te bepalen, worden organismen blootgesteld aan verschillende concentraties. Wanneer er een effect wordt waargenomen, wordt de effectconcentratie van de chemische stof genoteerd. Op deze manier wordt de toxiciteit van een chemische stof bepaald in een laboratorium. Wanneer er veel testdieren bij een lage concentratie van een bepaalde chemische stof sterven, betekent dit dat de desbetreffende chemische stof zeer giftig is. Wanneer men de toxiciteit van een chemische stof kent, weet men ook wat de effecten van deze stof zijn als deze stof ergens in een bepaalde concentratie aanwezig is. De toxiciteit van een chemische stof op een bepaald organisme is afhankelijk van de concentratie chemische stof en van de tijd die het organisme aan die stof wordt blootgesteld. De blootstellingtijd gedurende een test is afhankelijk van de testdieren die gebruikt worden. Daphnia's (watervlooien) worden voor bepaalde tests dikwijls gebruikt. Deze tests duren doorgaans hooguit 24 tot 48 uur. Ter vergelijking, toxiciteittesten met vissen duren veel langer, meestal zo'n vier dagen tot een week.
De gegevens van deze testen laten niet alleen zien hoe giftig een bepaald chemicalie is, maar ze geven ook een indicatie van de toxiciteit ten opzichte van andere chemische stoffen. Niet alle toxiciteittesten werken met dodelijke eindpunten; soms is een verandering in het gedrag van een waterdier de indicator van de toxiciteit van een bepaalde chemische stof.
Toxiciteittesten worden beïnvloed door zowel de eigenschappen van de chemische stof, als de eigenschappen van het testorganisme. De beschikbaarheid van de chemische stof voor het testorganisme is altijd een belangrijke factor, omdat de toxiciteit van een chemische stof afneemt als deze niet direct beschikbaar is voor een testorganisme.
Tegenwoordig kunnen laboratoria ook toxiciteittesten uitvoeren voor chemicaliën die in het watersediment aanwezig zijn.

Zie ook onze Water Verontreiniging FAQ of keer terug naar de Water FAQ's

Zie ook onze uitgebreide Waterbegrippenlijst

Als u nog meer vragen heeft, kunt u altijd met ons contact opnemen