Zwavelkringloop

Deel IV van de 'Stoffenkringlopen'

De zwavelkringloop

Zwavel is een van de bestanddelen van eiwitten en vitamines. Eiwitten bestaan uit aminozuren die zwavelatomen bevatten. Zwavel is belangrijk voor het functioneren van eiwitten en enzymen in planten en in dieren die voor zwavel afhankelijk zijn van planten. Planten absorberen zwavel wanneer het opgelost is in water. Dieren eten deze planten, zodat ze voor hun gezondheid voldoende zwavel binnenkrijgen. Het meeste zwavel op aarde zit vast in rotsen en zouten of zit diep in de oceaan begraven in oceanische sedimenten. Zwavel kan ook gevonden worden in de atmosfeer. Het komt zowel via menselijke als natuurlijke bronnen in de atmosfeer terecht.

Voorbeelden van natuurlijke bronnen zijn vulkanische erupties, bacteriële processen, de verdamping van water of het rotten van dode organismen. Wanneer zwavel via menselijke activiteiten in de atmosfeer terecht komt, is dit meestal het gevolg van industriële processen waarbij zwaveldioxide- (SO₂) en waterstofsulfidegas (H₂S) op grote schaal uitgestoten worden.
Wanneer zwaveldioxide in de lucht terecht komt, reageert het met zuurstof om zwaveltrioxide gas (SO₃) te vormen, of het reageert met andere chemicaliën in de atmosfeer om zwavelzouten te produceren. Zwaveldioxide kan ook met water reageren om zwavelzuur (H₂SO₄) te vormen. Zwavelzuur kan ook geproduceerd worden uit demethylsulfide, dat door plankton in de atmosfeer wordt uitgestoten.
Al deze deeltjes vallen terug naar de aarde of reageren met regen en vallen terug naar de aarde in de vorm van zure depositie. De deeltjes worden weer door planten geabsorbeerd en worden weer losgelaten in de atmosfeer, zodat de zwavelkringloop weer opnieuw begint.

Een schematische weergave van de zwavelcyclus:

Nieuwe gedeelte van de zwavelkringloop,

dat door mensen is geïntroduceerd.

Zie voor meer informatie over zwavel het periodiek systeem der elementen

Terug naar de hoofdpagina van de stoffenkringlopen

Klik hier voor de menselijke invloed op de zwavelcyclus