pH-verkenner voor zeewater
Volgorde van neerslagvorming
Opgeloste hoofdionen
Modeldetails, neerslagvolgorde en bronnen
- CaCO₃ · aragoniet/calciet: het begin wordt weergegeven rond pH 8,8; in het gesloten model is de hoeveelheid carbonaat beperkend.
- Mg(OH)₂ · bruciet: begin rond pH 9,5; sterke neerslagvorming in de bulk rond pH 10–11.
- Ca(OH)₂ · portlandiet: conceptuele fase bij hoge pH na uitputting van Mg, beginnend rond pH 12,1.
4 kernpunten
1 · Sulfaat blijft grotendeels opgelost
2 · NaCl en KCl vereisen concentratieverhoging, geen pH-verandering
3 · Carbonaat is de eerste route voor calciumverwijdering
4 · Magnesium bepaalt grotendeels de behoefte bij hoge pH
Achtergrondinformatie
Door bij ongeveer 20 °C hydroxide-ionen (OH⁻) toe te voegen aan Atlantisch zeewater (zoutgehalte circa 35 ppt, aanvankelijk pH 8,1), stijgt de pH, verschuift het carbonaatevenwicht en kunnen calcium- en magnesiummineralen neerslaan. De onderstaande volgorde verklaart de trends die de calculator illustreert. Zie voor referentieconcentraties en regionale vergelijkingen de typische samenstelling van zeewater en de belangrijkste ionen.
| Fase en vaste stof | Benaderd begin | Indicatief bereik voor neerslagvorming in de bulk | Belangrijkste bepalende factor |
|---|---|---|---|
| 1 · Calciumcarbonaat CaCO₃ · aragoniet/calciet | pH 8,5–9,0 | pH 9,5–10,0 | OH⁻ verschuift het evenwicht van bicarbonaat naar carbonaat. De oorspronkelijke voorraad opgeloste anorganische koolstof beperkt de calciumverwijdering in een gesloten systeem. |
| 2 · Magnesiumhydroxide Mg(OH)₂ · bruciet | pH 9,5–10,0 | pH 10,5–11,0 | Het ruim aanwezige Mg²⁺ verbruikt toegevoegd OH⁻, waardoor rond pH 10,5 een sterk neerslag- en buffergebied ontstaat. |
| 3 · Calciumhydroxide Ca(OH)₂ · portlandiet | pH 12,0–12,4 | Boven pH 12,8 kan verdere neerslagvorming optreden | Een conceptuele fase bij hoge pH na aanzienlijke uitputting van magnesium; de hoeveelheid die ontstaat, wordt bepaald door het resterende calcium en de ionactiviteiten. |
1 · Calciumcarbonaat vormt zich als eerste
Natuurlijk zeewater kan al oververzadigd zijn ten opzichte van calciumcarbonaat. Magnesium, fosfaat, organisch materiaal en belemmeringen bij de kiemvorming kunnen zichtbare neerslag desondanks vertragen. Bij toevoeging van hydroxide wordt bicarbonaat omgezet in carbonaat:
HCO₃⁻ + OH⁻ → CO₃²⁻ + H₂O
Ca²⁺ + CO₃²⁻ → CaCO₃(s)
Afhankelijk van de omstandigheden kan zichtbare neerslag rond pH 8,8–9,2 duidelijk worden. De calciumconcentratie bedraagt ongeveer 10,3 mmol/kg, terwijl de concentratie opgeloste anorganische koolstof (DIC) slechts ongeveer 2,0–2,3 mmol/kg bedraagt. Als al die koolstof als CaCO₃ zou worden vastgelegd, zou daarmee in een gesloten systeem slechts ongeveer een vijfde van het aanvankelijk aanwezige calcium kunnen worden verwijderd.
Deze beperking door de beschikbare voorraad staat los van de reactiesnelheid of de werkelijke opbrengst. Studies naar selectieve calciumprecipitatie uit RO-concentraat laten ook zien hoe belangrijk de keuze van reagentia, de temperatuur en magnesium zijn; hun omstandigheden verschillen van dit voorbeeld met zeewater waaraan uitsluitend hydroxide wordt toegevoegd.
2 · Bruciet verbruikt hydroxide
Bij een aanvankelijke magnesiumconcentratie van ongeveer 53 mmol/kg is de neerslag van Mg(OH)₂ een belangrijke verbruiker van toegevoegd hydroxide:
Mg²⁺ + 2 OH⁻ → Mg(OH)₂(s)
Rond pH 9,3–9,8 kan de verzadiging worden benaderd, waarna rond pH 10–11 sterkere neerslagvorming optreedt. Tijdens een titratie met hydroxide kan de pH rond 10,5 langzaam stijgen doordat een groot deel van het toegevoegde OH⁻ wordt verbruikt door magnesiumprecipitatie.
Wanneer magnesium grotendeels is verwijderd, doet verdere toevoeging van hydroxide de pH sterker stijgen. Een studie van Shaw en collega's naar de titratie van zeewater heeft dit plateau waargenomen; de precieze ligging en omvang ervan hangen af van de samenstelling van het monster en de omstandigheden.
3 · Portlandiet bij zeer hoge pH
In een gesloten systeem kan door de beperkte hoeveelheid carbonaat na de eerste CaCO₃-fase ongeveer 80% van het aanvankelijk aanwezige calcium in oplossing blijven. Nadat magnesium grotendeels is verwijderd, kan een zeer hoge hydroxideactiviteit de vorming van calciumhydroxide bevorderen:
Ca²⁺ + 2 OH⁻ → Ca(OH)₂(s)
Een begin van de neerslagvorming rond pH 12,0–12,4 dient ter illustratie; dit is geen universele grenswaarde. In de studie naar de titratie van zeewater werd rond pH 12,1 een vertraging van de pH-stijging vastgesteld, passend bij de vorming van Ca(OH)₂. De resterende hoeveelheid calcium en de activiteiten van de opgeloste stoffen bepalen hoeveel neerslag ontstaat; de pH alleen toont niet aan dat al het calcium wordt verwijderd.
De calculator gebruiken: ‘Gesloten’ illustreert de beperking door de aanvankelijke koolstofvoorraad. ‘Open voor CO₂’ illustreert de voortdurende aanvoer van carbonaat, zonder de kinetiek van de gasoverdracht te berekenen. De opstijgende CO₂-deeltjes bij een lagere pH beelden de door verzuring veroorzaakte gasafgifte uit; dit staat los van de opname van atmosferische CO₂ tijdens alkalisering.
Gepubliceerd door Lenntech ·
Dien uw aanvraag voor zeewaterbehandeling in
Dien uw aanvraag voor zeewaterbehandeling in